DEPREMİN ARDINDAN Melis, İstanbul’daki evinin penceresinden güneşin ilk ışıklarıyla uyand ı. Saat 7’ye geliyordu. Gözlerini ovuşturdu, biraz daha uyumak istese de vücudu uyanmaya direndi. Sonunda kalkıp yataktan doğruldu, taze bir nefes almak için pencereyi açtı . Baharın havaya bıraktığı o güzel koku M elis’in içini huzurla kapladı . R üzgâr , ağaçların yapraklarını sallıyor du , sokaklarda hafif bir sessizlik vardı. Fakat Melis için her şeyde bir eksiklik vardı. İş yerindeki gerginlikler, özel haya tındaki belirsizlikler, biten arkadaşlıklar… Hepsi içini kemiriyor, bir türlü huzur bulamıyordu. Kendini boşlukta hissediyordu. Kahvesini hazırlarken, telefonunu eline alıp e-posta kutusunu ve W hatsAp p mesajlarını kontrol etti a ma hiçbiri onu heyecanlandırmadı. En son gönderdiği mesajlara cevap gelmemişti, iş yerinde so n birkaç aydır olan huzursuzluk ona daha da ağır geliyordu. Melis sabah rutinin...
Yorumlar
Yorum Gönder